Archives du mot-clé Tiburtinus

Les épigrammes de Tiburtinus

tiburtinus-copie

La référence à l’auteur

Tiburtinus epoese

(absence de signes d’autographie dans les épigrammes)

CIL vi 2938 = v *429,28 = CLE 1099,9-11 (Rome)
uersiculos ︱ Cornelius epoi [sc. ἐπόει] ︱ co<l>legae et amico.

CLE 735,5 (Rome)
co<m>posuit uersos Marcian[us

CIL xi 4246 = CLE 1825,1-2 (Terni, Ombrie)
hos ego uersus feci Atinatia ︱ Verecunda …

CLE 662,13 (Rome)
H]esperius quem nutrit i(n)scripsit

CIL ii 391,11 = CLE 485 (Conimbriga, Lusitanie)
Valerius Avitus hoc scripsi Conimbrica natus

CIL iv. 4966 = CLE 934

quid fi]t? ui me, oculi, posquam deducxstis in ignem,
no]n ob uim uestreis largificatis geneis.
ust]o non possunt lacrumae restinguere flamam:
hui]c os incendunt tabificantque animum.

v. 2 cf. Pacuvius TRF 414 = 239,6 Schierl ap. Cic. de orat. 3,157
grando mixta imbri largifico subita praecipitans cadit.

v. 3-4 usto … huic Courtney : cf. CIL iv 1898 = CLE 948 quisquis amat calidis non debet fontibus uti ︱ nam nemo flammas ustus amare potest.

v. 4 cf. Accius TRF 421 = 497 Dangel ap. Non. 179,26 M. = 263 L.
pernici orbificor líberorum leto et tabificabili.

Polystrate AP 12,91
δισσὸς Ἔρως αἴθει ψυχὴν μίαν. ὦ τὰ περισσὰ
ὀφθαλμοὶ πάντῃ πάντα κατοσσόμενοι,
εἴδετε τὸν χρυσέαισι περίσκεπτον Χαρίτεσσιν
Ἀντίοχον, λιπαρῶν ἄνθεμον ἠιθέων.
ἀρκείτω. τί τὸν ἡδὺν ἐπηυγάσσασθε καὶ ἁβρὸν
Στασικράτη, Παφίης ἔρνος ἰοστεφάνου;
καίεσθε, τρύχεσθε, καταφλέχθητέ ποτ’ ἤδη·
οἱ δύο γὰρ ψυχὴν οὐκ ἂν ἕλοιτε μίαν;

Méléagre AP 12,92
ὦ προδόται ψυχῆς, παίδων κύνες, αἰὲν ἐν ἰξῷ
Κύπριδος, ὀφθαλμοί, βλέμματα χριόμενοι,
ἡρπάσατ’ ἄλλον Ἔρωτ’, ἄρνες λύκον, οἷα κορώνη
σκορπίον, ὡς τέφρη πῦρ ὑποθαλπόμενον.
δρᾶθ’, ὅ τι καὶ βούλεσθε. τί μοι νενοτισμένα χεῖτε
δάκρυα, πρὸς δ’ Ἱκέτην αὐτομολεῖτε τάχος;
ὀπτᾶσθ’ ἐν κάλλει, τύφεσθ’ ὑποκαόμενοι νῦν,
ἄκρος ἐπεὶ ψυχῆς ἐστὶ μάγειρος Ἔρως.

Térence eun. 83-85
totus, Parmeno,
tremo, horreoque, postquam aspexi hanc. — bono animo es,
accede ad ignem hunc, iam calesces plus satis.

Plaute merc. 588-592
sumne ego homo miser, qui nusquam bene queo quiescere?
si domi sum, foris est animus, sin foris sum, animus domist.
ita mi in pectore atque in corde facit amor incendium:
ni ex oculis lacrumae defendant, iam ardeat credo caput.
spem teneo, salutem amisi; redeat an non, nescio.

CIL iv. 4967 = CLE 935,1-2

iamque omn]es ueicinei incendia participantur,
sei faciam] flammam tradere utei liceat.

Callimaque ( ?) AP 5,23 = 63* Pfeiffer
οὕτως ὑπνώσαις, Κωνώπιον, ὡς ἐμὲ ποιεῖς
κοιμᾶσθαι ψυχροῖς τοῖσδε παρὰ προθύροις.
οὕτως ὑπνώσαις, ἀδικωτάτη, ὡς τὸν ἐραστήν
κοιμίζεις, ἐλέου δ’ οὐδ’ ὄναρ ἠντίασας.
γείτονες οἰκτείρουσι, σὺ δ’ οὐδ’ ὄναρ· ἡ πολιὴ δέ
αὐτίκ’ ἀναμνήσει ταῦτά σε πάντα κόμη.

AP 9,15
οὗτος ὁ πῦρ καύσειν διζήμενος, οὗτος ὁ νύκτωρ
τὸν καλὸν ἱμείρων λύχνον ἀναφλογίσαι,
δεῦρ’ ἀπ’ ἐμῆς ψυχῆς ἅψον σέλας· ἔνδοθι γάρ μου
καιόμενον πολλὴν ἐξανίησι φλόγα.

AP 16,209
οὗτος ὁ τὸν δαλὸν φυσῶν, ἵνα λύχνον ἀνάψῃς,
δεῦρ’ ἀπ’ ἐμᾶς ψυχᾶς ἅψον· ὅλος φλέγομαι.

CIL iv. 1941 = CLE 48 tu qui lucernam cogitas accendere, cal[ens] adest os.

CIL iv. 4968 = CLE 935,3-6

noct]ibus peruig[ilans totis ego propter a]morem,
se]i detur deiu[am posse uidere meam,
congla]cio s[ub sideribus, sed pectus] in aestost
]huc[                                  ]t.

Asclépiade AP 5,189
νὺξ μακρὴ καὶ χεῖμα, μέσην δ’ ἐπὶ Πλειάδα δύνει,
κἀγὼ πὰρ προθύροις νίσσομαι ὑόμενος,
τρωθεὶς τῆς δολίης κείνης πόθῳ· οὐ γὰρ ἔρωτα
Κύπρις, ἀνιηρὸν δ’ ἐκ πυρὸς ἧκε βέλος.

v. 1 cf. Plaute Curc. 181 Venerin peruigilare te uouisti, Phaedrome ?

v. 2 cf. Méléagre AP 5,137,3 αὐτὰ γὰρ μί' ἐμοὶ γράφεται θεός ; Catulle 68,70-71 cum mea se molli candida diua pede | intulit ; Donat ad eun. prol. 9,3 adulescens primo aspectu pulchrae uirginis uelut numinis uisu perculsus exhorruit, unde fabulae Phasma nomen est

CIL iv. 4969 = CLE 935,7-10

i(?)]n ore ap[
nummos con]sumat aut ea ua[na putet,
sumpti opus est a[
]udam aut ei[…]udae

v. 3 cf. CIL iv 4973 = CLE 935,22 multa opus sunt

Catulle 69, 3-4
non si illam rarae labefactes munere uestis
aut perluciduli deliciis lapidis.

CIL iv. 4970 = CLE 935,11-12

nil sibi] habere aiunt Eum[am totum]que locare:
q]uiḍ ṭum? [plus a]deo condere uti liceat.

v. 2a cf. CIL iv 4966 = CLE 934,1 quid fit?

v. 2b cf. CIL iv 4967 = CLE 935,2 tradere utei liceat

Catulle 21,1-4
Aureli, pater esuritionum,
non harum modo, sed quot aut fuerunt
aut sunt aut aliis erunt in annis,
pedicare cupis meos amores.

CIL iv. 4971 = CLE 935,14-16

sei quid amor ualeat nostei, sei te hominem scis,
commiseresce mei, da ueniam ut ueniam.
flos Veneris mihi de…

v. 1 cf. Térence Andr. 292-295 si te in germani fratri' dilexi loco | siue haec te solum semper fecit maxumi | seu tibi morigera fuit in rebus omnibus, | te isti uirum do, amicum tutorem patrem ; eun. 880-881 non adeo inhumano ingenio sum, Chaerea, | neque ita inperita ut quid amor ualeat nesciam.

v. 3 cf. AP passim ἄνθος ; 6,292,4 ἡ παῖς άμβρόσιόν τι θάλος.

Méléagre AP 5,182
ἄγγειλον τάδε, Δορκάς· ἰδού, πάλι δεύτερον αὐτῇ
καὶ τρίτον ἄγγειλον, Δορκάς, ἅπαντα· τρέχε·
μηκέτι μέλλε, πέτου … βραχύ μοι, βραχύ, Δορκάς, ἐπίσχες·
Δορκάς, ποῖ σπεύδεις, πρίν σε τὰ πάντα μαθεῖν;
πρόσθες δ’, οἷς εἴρηκα πάλαι … μᾶλλον δὲ … τί ληρῶ;
μηδὲν ὅλως εἴπῃς, ἀλλ’ ὅτι … πάντα λέγε·
μὴ φείδου σὺ τὰ πάντα λέγειν. καίτοι τί σε, Δορκάς,
ἐκπέμπω, σὺν σοὶ καὐτός, ἰδού, προάγων;

CIL iv. 4972 = CLE 935,17-20

Caesia, sei n[umen uitai proferat annos,
sei paruom p[osthac tempus tibi dederit,
es, bibe lude l[ubens: non semper…
nec semper q̣u[imus…

épitaphe pour Sardanapale ap. Athen. 12,530 b
ἔσθιε, πῖνε, παῖζε

Asclépiade AP 12,50,7-8
πίνομεν †οὐ γὰρ ἔρως† μετά τοι χρόνον οὐκέτι πουλύν
σχέτλιε, τὴν μακρὰν νύκτ’ ἀναπαυσόμεθα.

Plaute Bacch. 645-646
nunc amanti ero, filio senis,
quicum ego bibo, quicum edo et amo.

Plaute Cas. 247
immo age, ut lubet, bibe, es, disperde rem.

Plaute mil. 677
es, bibe, animo obsequere mecum atque onera te hilaritudine.

Térence heaut. 345 et 347
datur, fruare dum licet; nam nescias
[…] ei(u)s sit potestas posthac an numquam tibi.

CIL iv. 4973 = CLE 935,21-23

solus amare u[alet qui scit dare multa puellae
multa opus sunt s[
quod nescire dare[

Alfredo M. Morelli, L'epigramma latino prima di Catullo, Cassino 2000, 237-257.